Jak mikrobiom jelitowy odzwierciedla zdrowe starzenie się i długowieczność?

Unikalność mikrobiomu rosła z wiekiem

Od środkowego i późnego okresu dorosłości mikrobiomy jelitowe stawały się coraz bardziej unikalne.

Z wiekiem społeczność drobnoustrojów jelitowych każdej osoby była coraz mniej podobna do społeczności innych ludzi.

Ten wzorzec obserwowano w niezależnych kohortach.

Nie wynikał on po prostu z większej różnorodności mikrobiologicznej. Bardziej unikalny mikrobiom nie musi być mikrobiomem bardziej różnorodnym.

Większa unikalność wiązała się ze zdrowszym starzeniem się osób starszych

Różnica stawała się szczególnie wyraźna w podeszłym wieku.

Wśród osób w wieku około 80 lat i starszych osoby zdrowsze nadal rozwijały bardziej indywidualne profile mikrobiomu.

Wzorca tego nie obserwowano u osób w gorszym stanie zdrowia.

Większa indywidualność mikrobiomu wiązała się więc ze zdrowszym starzeniem się, a nie z samym wiekiem.

Dominacja Bacteroides słabła

Zdrowe starzenie się wiązało się też ze zmianami w częstych grupach bakterii.

Najwyraźniejsza zmiana dotyczyła Bacteroides.

U zdrowszych osób starszych dominacja Bacteroides słabła w miarę, jak mikrobiom stawał się bardziej indywidualny.

Utrzymująca się dominacja Bacteroides nie była typowa dla wzorca zdrowego starzenia się zidentyfikowanego w badaniu.

Nie oznacza to, że Bacteroides są szkodliwe. Badanie wskazało wzorzec na poziomie populacji. Nie określiło idealnego poziomu Bacteroides dla konkretnej osoby.

Unikalność mikrobiomu wiązała się z metabolitami we krwi

Większa unikalność mikrobiomu silnie wiązała się z krążącymi we krwi pochodnymi aminokwasów wytwarzanymi przez drobnoustroje.

Należały do nich metabolity związane z metabolizmem tryptofanu, fenyloalaniny i tyrozyny.

Różnice w mikrobiomie wiązały się więc z mierzalnymi różnicami wykraczającymi poza jelita.

Wyniki sugerują, że znaczenie może mieć aktywność drobnoustrojów, a nie tylko skład mikrobiomu.

Wzorce mikrobiomu wiązały się z przeżyciem

Analiza przeżycia objęła 706 starszych mężczyzn mieszkających w społeczności lokalnej, obserwowanych przez około cztery lata.

Utrzymująca się dominacja Bacteroides wiązała się z wyższą śmiertelnością ogólną.

Związek między unikalnością mikrobiomu a przeżyciem był najwyraźniejszy w najstarszej grupie.

Wśród 256 mężczyzn w wieku 85 lat i starszych mniejsza unikalność mikrobiomu wiązała się z krótszym przeżyciem.

Są to wyniki obserwacyjne. Nie pokazują, że zwiększenie unikalności mikrobiomu wydłuża życie ani że ograniczenie Bacteroides poprawia przeżycie.

Badanie nie potwierdza koncepcji jednego uniwersalnego mikrobiomu jelitowego sprzyjającego zdrowemu starzeniu się.

Zdrowe starzenie się wiązało się natomiast z większą indywidualnością mikrobiomu.

Dwie zdrowe starsze osoby mogą więc mieć bardzo różne mikrobiomy jelitowe.

Wyniki wskazują też na znaczenie funkcji drobnoustrojów. Różne wzorce mikrobiomu wiązały się z różnymi metabolitami drobnoustrojów we krwi.

To, co robi mikrobiom, może być równie ważne jak to, jakie mikroorganizmy są obecne.

Mikrobiom kształtuje się przez wiele lat. Mogą na niego wpływać dieta, leki, styl życia, środowisko i stan zdrowia.

Mikrobiomy różnych osób mogą więc z wiekiem zmieniać się w odmiennych kierunkach.

Takie indywidualne wzorce mogą zawierać przydatne informacje o zdrowym starzeniu się. Unikalność mikrobiomu nie jest jednak jeszcze ugruntowanym klinicznym biomarkerem długowieczności.

Badanie przemawia za zindywidualizowanym podejściem do interpretacji mikrobiomu jelitowego.

Wyników badania mikrobiomu nie należy sprowadzać do listy „dobrych” i „złych” bakterii.

Dobrym przykładem są Bacteroides.

Utrzymująca się dominacja Bacteroides wiązała się z wyższą śmiertelnością u starszych mężczyzn. Nie oznacza to, że same Bacteroides są szkodliwe. Nie oznacza też, że należy celowo zmniejszać ich liczebność.

Ta sama ostrożność dotyczy unikalności mikrobiomu.

Większa unikalność wiązała się ze zdrowszym starzeniem się. Wśród najstarszych mężczyzn mniejsza unikalność wiązała się z krótszym przeżyciem.

Unikalność mikrobiomu nie jest jednak obecnie zwalidowaną miarą kliniczną zdrowego starzenia się ani długowieczności.

Było to badanie obserwacyjne. Nie pozwala ustalić, że te wzorce mikrobiomu spowodowały zdrowsze starzenie się lub dłuższe przeżycie.

Nie wyjaśnia też, jak zmienić mikrobiom, aby odtworzyć wzorce obserwowane u zdrowszych osób starszych.

W spersonalizowanej medycynie długowieczności skład mikrobiomu należy interpretować w kontekście. Na jego znaczenie mogą wpływać funkcje drobnoustrojów, dieta, leki, styl życia, wiek i ogólny stan zdrowia.