Cholesterol LDL a subkliniczna miażdżyca tętnic wieńcowych u dorosłych bez objawów

Nasilenie miażdżycy tętnic wieńcowych znacznie się różniło w poszczególnych kategoriach stężenia cholesterolu LDL.

Wśród uczestników z cholesterolem LDL ≥190 mg/dL 40% nie miało blaszek wieńcowych. Na drugim końcu spektrum 33% osób z cholesterolem LDL <70 mg/dL miało blaszki wieńcowe. Blaszki niezwapniałe występowały u 22,4% osób z tej grupy o niższym LDL.

Ogólnie jednak blaszki wieńcowe stawały się częstsze wraz ze wzrostem stężenia cholesterolu LDL.

Zależność tę obserwowano także u osób bez wykrywalnych zwapnień w tętnicach wieńcowych. W tej grupie częstość blaszek wieńcowych rosła z 13,2% przy cholesterolu LDL <70 mg/dL do 28,2% przy cholesterolu LDL ≥190 mg/dL.

Częstość blaszek niezwapniałych rosła w tych samych kategoriach LDL z 13,2% do 25,6%.

Ważne wyniki dotyczyły też uczestników zakwalifikowanych jako osoby z niskim ryzykiem sercowo-naczyniowym.

Choć 76,7% z nich nie miało wykrywalnych zwapnień w tętnicach wieńcowych, 31,5% miało blaszki wieńcowe, a 18,3% blaszki niezwapniałe.

W tej grupie niskiego ryzyka częstość blaszek wieńcowych rosła z 17,9% do 45,2% w kolejnych kategoriach stężenia cholesterolu LDL. Częstość blaszek niezwapniałych rosła z 12,8% do 23,8%.

Cholesterol LDL jest ważnym czynnikiem rozwoju miażdżycy. Pomiar cholesterolu nie pokazuje jednak bezpośrednio, czy miażdżyca tętnic wieńcowych już występuje ani jak jest rozległa.

Badanie pokazuje znaczne różnice między poszczególnymi osobami.

Niektóre osoby z bardzo wysokim stężeniem cholesterolu LDL nie miały wykrywalnych blaszek wieńcowych. Jednocześnie miażdżyca tętnic wieńcowych występowała u części osób z niskim stężeniem cholesterolu LDL.

Wyniki pokazują też, dlaczego ryzyka sercowo-naczyniowego nie zawsze można zrozumieć na podstawie jednego pomiaru.

Cholesterol LDL, szacowane ryzyko sercowo-naczyniowe i obrazowe dowody miażdżycy tętnic wieńcowych dostarczają różnych, ale uzupełniających się informacji. Razem mogą przyczynić się do bardziej zindywidualizowanego podejścia do długoterminowej profilaktyki sercowo-naczyniowej.

Badania nie należy interpretować jako dowodu, że podwyższony cholesterol LDL jest nieistotny, gdy nie ma blaszek wieńcowych.

Pokazuje ono raczej, że sam cholesterol LDL nie określa ilości ani cech miażdżycy tętnic wieńcowych już obecnej u danej osoby.

Wyniki mają szczególne znaczenie, gdy standardowa ocena ryzyka pozostawia niepewność. Niskie szacowane ryzyko sercowo-naczyniowe lub brak wykrywalnych zwapnień w tętnicach wieńcowych nie wykluczały całkowicie blaszek wieńcowych.

U wybranych pacjentów z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego lub objawami zwiększającymi podejrzenie kliniczne angio-TK tętnic wieńcowych może dostarczyć ważnych informacji wykraczających poza obliczone ryzyko, cholesterol LDL i zwapnienia w tętnicach wieńcowych.

CCTA pozwala bezpośrednio wykryć blaszki wieńcowe, w tym blaszki niezwapniałe. Umożliwia też ocenę obecności i stopnia zwężenia tętnic wieńcowych.

Wyniki te mogą zmienić postępowanie kliniczne. Mogą wskazać pacjentów wymagających intensywniejszego leczenia profilaktycznego. W wybranych przypadkach mogą też wskazywać na potrzebę dalszej oceny czynnościowej lub inwazyjnej koronarografii i oceny pod kątem interwencji wieńcowej.

Celem nie są rutynowe badania przesiewowe CCTA u dorosłych bez objawów, lecz wcześniejsze rozpoznanie istotnej klinicznie choroby wieńcowej u odpowiednio wybranych pacjentów.

Samo badanie miało charakter przekrojowy. Nie pozwala ustalić, jak miażdżyca tętnic wieńcowych będzie postępować w czasie, ani wykazać, że badania przesiewowe CCTA poprawiają wyniki sercowo-naczyniowe. Autorzy podkreślają, że rola CCTA w dalszej stratyfikacji ryzyka u dorosłych bez objawów wymaga dalszych badań.