Miażdżyca tętnic wieńcowych w zależności od stanu glikemii u dorosłych bez objawów

Miażdżyca tętnic wieńcowych stawała się stopniowo coraz częstsza wraz z pogarszaniem się stanu glikemii.

Blaszki wieńcowe występowały u 43% uczestników z prawidłową regulacją glukozy. Ich częstość rosła do 58% w stanie przedcukrzycowym i 69% w cukrzycy.

Związek utrzymywał się po uwzględnieniu innych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.

W porównaniu z prawidłową regulacją glukozy stan przedcukrzycowy wiązał się z o 30% wyższą szansą występowania blaszek wieńcowych. Cukrzyca wiązała się z o 75% wyższą szansą.

Stan przedcukrzycowy i cukrzyca wiązały się też z częstszym występowaniem blaszek niezwapniałych i blaszek wysokiego ryzyka.

Cukrzyca wykazywała najsilniejszy związek ze zwężeniami tętnic wieńcowych. Wiązała się z mniej więcej trzykrotnie wyższą szansą zwężenia ≥50%.

Ważne wyniki dotyczyły też uczestników z cukrzycą, którzy wydawali się mieć niskie ryzyko sercowo-naczyniowe.

Wśród osób z szacowanym 10-letnim ryzykiem sercowo-naczyniowym poniżej 5% blaszki wieńcowe miało 46%. Zwężenie ≥50% miało 10%.

Podobny wynik uzyskano u uczestników z cukrzycą bez wykrywalnych zwapnień w tętnicach wieńcowych. 30% nadal miało blaszki wieńcowe. Zwężenie ≥50% miało 3%.

Badanie pokazuje wyraźny związek między zdrowiem metabolicznym a miażdżycą tętnic wieńcowych.

Związek ten był widoczny już w stanie przedcukrzycowym. Blaszki wieńcowe występowały znacznie częściej niż u osób z prawidłową regulacją glukozy.

Cukrzyca wiązała się z jeszcze większym nasileniem choroby. Obejmowało to blaszki niezwapniałe, blaszki wysokiego ryzyka i istotne zwężenia tętnic wieńcowych.

Wyniki są ważne dla długoterminowej profilaktyki sercowo-naczyniowej. Sugerują, że zmianom w regulacji glukozy może towarzyszyć miażdżyca tętnic wieńcowych, zanim pojawią się objawy sercowo-naczyniowe.

Pokazują też ograniczenia opierania się na jednej mierze ryzyka. Niskie szacowane ryzyko sercowo-naczyniowe nie wykluczało blaszek wieńcowych u uczestników z cukrzycą. Nie wykluczał ich też brak wykrywalnych zwapnień w tętnicach wieńcowych.

Badanie nie dowodzi, że stan przedcukrzycowy lub cukrzyca bezpośrednio spowodowały zmiany w tętnicach wieńcowych. Było to przekrojowe badanie obserwacyjne.

Nie uzasadnia też stosowania angio-TK tętnic wieńcowych jako rutynowego badania przesiewowego u osób ze stanem przedcukrzycowym lub cukrzycą.

Badanie wykazało jednak spójny gradient. Gorszy stan glikemii wiązał się z bardziej rozległą miażdżycą tętnic wieńcowych o cechach wyższego ryzyka.

Szczególne znaczenie mają wyniki dotyczące cukrzycy. Część uczestników zakwalifikowanych jako osoby z niskim szacowanym ryzykiem sercowo-naczyniowym miała już blaszki wieńcowe lub istotne zwężenia tętnic wieńcowych.

Zwapnienia w tętnicach wieńcowych dostarczały dodatkowych informacji. U uczestników z cukrzycą były silniej związane z wynikami angio-TK tętnic wieńcowych niż szacowane ryzyko sercowo-naczyniowe. Były też informatywne u większego odsetka uczestników.

Brak zwapnień w tętnicach wieńcowych nie wykluczał jednak całkowicie choroby. Prawie jedna trzecia uczestników z cukrzycą bez wykrywalnych zwapnień w tętnicach wieńcowych nadal miała blaszki wieńcowe.

Badanie przemawia więc za zindywidualizowaną oceną sercowo-naczyniową u osób z zaburzeniami regulacji glukozy. Stan metaboliczny, tradycyjne ryzyko sercowo-naczyniowe i dowody subklinicznej miażdżycy dostarczają różnych informacji.