Sekwencja naszego DNA pozostaje przez całe życie w dużej mierze stabilna, ale sposób regulacji genów może zmieniać się wraz z wiekiem.
Jednym z najlepiej poznanych przykładów jest metylacja DNA – chemiczne znaczniki na DNA, które pomagają regulować aktywność genów. Wzorce metylacji DNA zmieniają się z czasem w charakterystyczny sposób.
Naukowcy odkryli, że niektóre z tych wzorców są tak silnie związane z wiekiem, że można je połączyć w modele matematyczne nazywane epigenetycznymi zegarami starzenia.
Pierwsze zegary epigenetyczne bardzo dobrze szacowały wiek metrykalny. Był to ważny przełom naukowy: zmiany molekularne w organizmie można było wykorzystać do śledzenia starzenia ze znaczną dokładnością.
Szacowanie wieku metrykalnego i pomiar starzenia biologicznego to jednak niekoniecznie to samo.
Dlatego opracowano nowsze zegary epigenetyczne, które mają uchwycić coś więcej niż liczbę przeżytych lat. Niektóre uwzględniają informacje biologiczne związane ze stanem zdrowia, sprawnością fizyczną, chorobami lub śmiertelnością.
Oznacza to, że nie każdy zegar epigenetyczny odpowiada na to samo pytanie.
Jeden zegar może szacować, na ile wzorzec metylacji DNA danej osoby przypomina wzorzec oczekiwany dla jej wieku metrykalnego, podczas gdy inny może być zaprojektowany tak, aby uchwycić zmiany biologiczne silniej związane z wynikami zdrowotnymi.
Przy interpretacji wyniku wieku epigenetycznego kluczowe jest więc zrozumienie, jaki zegar zastosowano i do pomiaru czego został zaprojektowany.
