Wiek metrykalny rośnie w stałym tempie. Każdy rok dodaje kolejny rok do naszego wieku.
Czy jednak nasz organizm starzeje się w równie jednostajnym rytmie?
Niekoniecznie.
Wiele metod szacowania wieku biologicznego wykorzystuje biomarkery zmieniające się wraz z wiekiem metrykalnym. Część modeli zakłada, że zależność między biomarkerem a wiekiem jest w przybliżeniu liniowa, czyli że wraz z upływem lat biomarker zmienia się w stosunkowo przewidywalny sposób.
Starzenie biologiczne może być bardziej złożone.
Niektóre biomarkery wykazują nieliniowe zmiany wraz z wiekiem. Dany parametr biologiczny może zmieniać się powoli na jednym etapie życia, a inaczej na kolejnym, zamiast przez całą dorosłość podążać według tego samego wzorca.
Ludzie mogą również starzeć się w różny sposób.
Dwie osoby w wieku 60 lat żyją tyle samo lat, ale ich profile biologiczne mogą wyglądać inaczej. Różnice w biomarkerach starzenia mogą prowadzić do odmiennych oszacowań wieku biologicznego.
Jest jeszcze jedna komplikacja: różne części organizmu mogą starzeć się w innym tempie.
Zmiany związane ze starzeniem mogą przebiegać odmiennie w poszczególnych tkankach i układach narządów. Trudno więc zakładać, że jedna liczba określająca wiek biologiczny dokładnie tak samo opisuje starzenie całego organizmu.
Dlaczego ma to znaczenie przy obliczaniu wieku biologicznego?
Jeżeli badacze wybierają wyłącznie biomarkery o prostej, liniowej zależności z wiekiem metrykalnym, mogą pominąć użyteczne wskaźniki zmieniające się w bardziej złożony sposób.
Znaczenie ma również model matematyczny. Model zakładający stałą zależność między wiekiem a biomarkerami może nie oddawać w pełni zmian biologicznych, których tempo różni się w czasie lub między częściami organizmu.
To jeden z powodów, dla których szacowanie wieku biologicznego pozostaje wyzwaniem. Czas metrykalny płynie jednostajnie. Starzenie biologiczne nie musi.
