Szacowanie wieku biologicznego zaczyna się od decyzji, co należy zmierzyć.
Badacze wykorzystują biomarkery starzenia, czyli mierzalne cechy biologiczne dostarczające informacji o tym procesie, które można połączyć w oszacowanie wieku biologicznego.
Biomarkery mogą pochodzić z bardzo różnych poziomów biologii.
Pomiary kliniczne i fizjologiczne mogą obejmować ciśnienie krwi, czynność płuc i nerek, a także biomarkery krwi, takie jak glukoza, cholesterol, albumina i markery stanu zapalnego.
Na poziomie molekularnym i komórkowym naukowcy mogą analizować metylację DNA, aktywność genów, długość telomerów i inne zmiany biologiczne związane ze starzeniem.
Niektóre modele wieku biologicznego łączą wiele różnych pomiarów klinicznych i laboratoryjnych. Inne opierają się głównie na jednym rodzaju informacji biologicznej, na przykład metylacji DNA.
Nie każdy pomiar zmieniający się wraz z wiekiem musi być jednak użytecznym biomarkerem starzenia.
Badacze zaproponowali kilka kryteriów wyboru biomarkerów. W idealnej sytuacji powinny one dostarczać informacji o starzeniu wykraczających poza sam wiek metrykalny, odzwierciedlać procesy starzenia, a nie tylko obecność choroby, oraz nadawać się do wiarygodnych, powtarzanych pomiarów.
Wybór biomarkerów może bezpośrednio wpływać na oszacowanie wieku biologicznego.
Model oparty głównie na rutynowych pomiarach klinicznych może ujmować inne informacje niż model bazujący na metylacji DNA lub innych markerach molekularnych. Na końcowy wynik wpływa również matematyczny sposób łączenia biomarkerów.
Obecnie nie istnieje jeden biomarker ani ustandaryzowany zestaw biomarkerów uznawany za ostateczny sposób szacowania wieku biologicznego.
Badania nadal oceniają, które biomarkery i ich połączenia dostarczają najbardziej użytecznych informacji o starzeniu biologicznym oraz związanych z wiekiem wynikach zdrowotnych.
