Dwie osoby mogą być dokładnie w tym samym wieku, a ich organizmy nie muszą starzeć się tak samo.
Wiek metrykalny to po prostu liczba przeżytych lat. Łatwo go zmierzyć, ale nie pokazuje, jak przebiega starzenie biologiczne konkretnej osoby.
Wiek biologiczny opisuje coś innego. Jest próbą określenia sposobu starzenia organizmu na podstawie zmian biologicznych, a nie wyłącznie upływu lat.
Wraz z wiekiem zmiany zachodzą w komórkach, tkankach i układach fizjologicznych, ale ich wzorzec i tempo różnią się między ludźmi.
Pomaga to wyjaśnić, dlaczego dwie osoby w wieku 60 lat mogą znacznie różnić się sprawnością fizyczną, odpornością i podatnością na choroby związane z wiekiem.
Naukowcy opracowują sposoby pomiaru części tych różnic za pomocą biomarkerów starzenia. Współczesne badania analizują związane z wiekiem wzorce regulacji DNA, aktywności genów, białek, metabolitów i innych cech biologicznych. Część pomiarów łączy się w modele nazywane zegarami starzenia.
Zegary te nie mierzą tych samych procesów. Niektóre opierają się na metylacji DNA, inne na wzorcach ekspresji genów, białkach lub metabolitach. Badacze opracowują również miary mające określać tempo starzenia, a nie wiek biologiczny w jednym momencie.
Wiek biologiczny nie jest jednak tak prosty jak jeden test dający jedną ostateczną liczbę.
Różne zegary starzenia mogą ujmować odmienne elementy tego procesu. Nawet poszczególne tkanki i narządy tej samej osoby nie muszą starzeć się dokładnie tak samo.
Dlatego badania wieku biologicznego służą czemuś więcej niż tylko ustaleniu, czy ktoś jest biologicznie „młodszy” lub „starszy” od swojego wieku metrykalnego.
Ważniejszym celem jest zrozumienie, jak starzeje się konkretna osoba i czy pomiar tych różnic biologicznych może dostarczyć istotnych informacji o jej przyszłym zdrowiu.
