Pojedynczy wynik wieku biologicznego mówi o starzeniu biologicznym w jednym momencie.
Co jednak się dzieje, gdy te same pomiary powtórzy się po kilku miesiącach lub latach?
Badacze mogą wtedy sprawdzić, jak miara starzenia biologicznego zmienia się w czasie. Może to dostarczyć informacji o tym, czy mierzone aspekty starzenia zmieniają się szybciej, czy wolniej.
Przykładem jest dwuletnie badanie przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych.
Badacze objęli nim 220 zdrowych dorosłych bez otyłości, których losowo przydzielono do grupy ograniczającej spożycie kalorii lub do grupy odżywiającej się jak dotychczas. Pomiary kliniczne powtarzano w trakcie badania i wykorzystywano do oceny starzenia biologicznego na kilka różnych sposobów.
Według metody KDM Biological Age miara wieku biologicznego rosła w czasie w grupie kontrolnej, natomiast w grupie ograniczającej kalorie przebieg zmian był inny.
Według metody PhenoAge wiek biologiczny wzrastał w obu grupach, ale w grupie ograniczającej kalorie wzrost był wyraźnie wolniejszy.
Trzecia miara, Homeostatic Dysregulation, nie wykazała jednak istotnej różnicy między grupami.
To ważne rozróżnienie.
Powtarzane pomiary wieku biologicznego mogą pomóc badaczom sprawdzić, jak miary starzenia biologicznego zmieniają się w czasie, zamiast analizować tylko pojedynczy wynik. Różne metody nie muszą jednak pokazywać tego samego wzorca zmian.
Oznacza to również, że zmiany wyniku wieku biologicznego nie należy automatycznie traktować jako bezpośredniego pomiaru tego, jak szybko starzeje się cały organizm. Znaczenie tej zmiany zależy od tego, co mierzy test i jak obliczane jest oszacowanie wieku biologicznego.
