Wiek biologiczny często kojarzy się ze specjalistycznymi testami molekularnymi. Badacze mogą jednak szacować starzenie biologiczne także na podstawie pomiarów wykonywanych już w ramach rutynowej opieki medycznej.
Mogą to być badania biochemiczne krwi, morfologia krwi, ciśnienie tętnicze oraz wskaźniki funkcji narządów.
Same wyniki badań laboratoryjnych nie są jednak wiekiem biologicznym.
Aby przekształcić pomiary kliniczne w miarę starzenia biologicznego, badacze najpierw wybierają grupę biomarkerów, a następnie łączą je za pomocą określonego algorytmu statystycznego.
Na przykład opracowany przez Kwona i Belsky’ego zestaw narzędzi badawczych BioAge pozwala analizować dane z biomarkerów klinicznych za pomocą uznanych metod, takich jak KDM Biological Age, PhenoAge i Homeostatic Dysregulation.
Metody te nie interpretują tych samych pomiarów w dokładnie taki sam sposób.
KDM Biological Age łączy wiele biomarkerów, aby ocenić, jak profil biologiczny danej osoby ma się do związanych z wiekiem zmian w populacji referencyjnej.
PhenoAge wykorzystuje inne podejście, uwzględniające informacje związane z ryzykiem zgonu.
Homeostatic Dysregulation (dysregulacja homeostatyczna) mierzy, jak daleko ogólny profil fizjologiczny danej osoby odbiega od zdrowego stanu referencyjnego.
Oznacza to, że rutynowe badania kliniczne mogą dostarczyć informacji biologicznych potrzebnych do ilościowej oceny starzenia, ale uzyskana miara wieku biologicznego zależy także od metody zastosowanej do interpretacji tych pomiarów.
Badanie wykazało również, że znaczenie ma dobór biomarkerów. Różne zestawienia dostępnych biomarkerów klinicznych mogą wpływać na skuteczność algorytmów oceniających starzenie biologiczne.
Rutynowe badania krwi i inne badania kliniczne stanowią więc potencjalnie praktyczny sposób badania starzenia biologicznego bez konieczności wykonywania osobnego molekularnego testu starzenia. Nie istnieje jednak jeden panel laboratoryjny, który automatycznie dawałby ostateczny wynik wieku biologicznego.
