Jeśli nieco mniejsza ilość jedzenia może wpływać na starzenie biologiczne, nasuwa się oczywiste pytanie:
O ile mniej?
Obecnie nie istnieje naukowo ustalony odsetek redukcji kalorii, który byłby idealny dla zdrowego starzenia.
Badania z udziałem ludzi dostarczają jednak pewnych wskazówek.
W jednym z najważniejszych długoterminowych badań ograniczenia kalorii u zdrowych dorosłych celem było zmniejszenie ich podaży o 25%.
W praktyce uczestnicy osiągnęli znacznie mniej — średnio około 12% w ciągu dwóch lat.
Nawet ta umiarkowana redukcja wiązała się z niewielkim spowolnieniem jednego ze wskaźników tempa starzenia biologicznego.
Osoby, którym udało się ograniczyć kalorie w większym stopniu, wykazywały zwykle większą zmianę tego wskaźnika.
Nie oznacza to jednak, że każdy powinien zmniejszyć podaż kalorii o 10%, 12% lub 25%.
Indywidualne zapotrzebowanie na energię bardzo się różni.
Zależy od wielkości i składu ciała, aktywności fizycznej, wieku oraz innych czynników. Osoba, która już przyjmuje odpowiednią ilość energii, może nie mieć powodu do jej dalszego ograniczania.
Istnieje też granica, po której jedzenie mniej zaczyna przynosić skutki przeciwne do zamierzonych.
Zbyt mała podaż energii może utrudniać dostarczenie odpowiedniej ilości białka i niezbędnych składników odżywczych, a także zachowanie mięśni i sprawności fizycznej.
Dla zdrowego starzenia większe ograniczenie kalorii nie jest więc automatycznie lepsze.
Celem nie powinno być osiągnięcie konkretnej wartości procentowej.
Bardziej użyteczną zasadą jest unikanie stałego nadmiaru energii przy zachowaniu bardzo dobrej jakości żywienia i zaspokojeniu indywidualnych potrzeb organizmu.
