Dlaczego niektórzy ludzie zachowują zdrowie do osiemdziesiątego lub dziewięćdziesiątego roku życia, podczas gdy u innych problemy zdrowotne pojawiają się znacznie wcześniej?
Odziedziczone geny są częścią odpowiedzi. Nie istnieje jednak jeden gen, który decyduje o sposobie naszego starzenia.
Każdy z nas dziedziczy niewielkie różnice w DNA. Niektóre mogą nieznacznie zwiększać prawdopodobieństwo rozwoju określonych chorób. Inne mogą wpływać na to, jak skutecznie organizm utrzymuje i chroni swoje funkcje wraz z wiekiem.
Większość tych różnic genetycznych wywiera samodzielnie bardzo niewielki wpływ.
Znaczenie ma ich łączne działanie.
Naukowcy określają takie cechy jako wielogenowe, co oznacza, że wpływa na nie wiele genów, a nie tylko jeden.
Duże badania genetyczne pomagają dziś zrozumieć, jak niewielkie różnice w DNA mogą wpływać na niektóre procesy uczestniczące w starzeniu.
Geny mogą na przykład wpływać na to, jak organizm przetwarza cholesterol i tłuszcze, kontroluje stan zapalny, reguluje metabolizm i naprawia uszkodzone DNA.
Geny są jednak tylko jednym z elementów określających zdrowie w późniejszych latach życia.
Na sposób starzenia wpływają również styl życia, środowisko, choroby oraz liczne narażenia, których doświadczamy przez całe życie.
Dlatego obecność genów związanych z wyższym ryzykiem nie oznacza, że dana osoba na pewno zachoruje. Korzystne cechy genetyczne również nie gwarantują długiego życia w zdrowiu.
Współczesna genetyka odchodzi więc od poszukiwania jednego „genu długowieczności”. Naukowcy zadają znacznie bardziej użyteczne pytanie:
Jak wiele niewielkich różnic genetycznych współdziała, wpływając na nasze zdrowie wraz z wiekiem?
Zrozumienie tych różnic może w przyszłości pomóc wcześniej rozpoznawać indywidualne zagrożenia dla zdrowia i doskonalić profilaktykę.
