Skoro naukowcy potrafią badać miliony różnic genetycznych, czy mogliby wykorzystać DNA do przewidywania sposobu starzenia?
Genetyka może do pewnego stopnia informować o ryzyku, ale nie przewidzi naszej przyszłości.
Niektóre różnice genetyczne wiążą się z większym lub mniejszym ryzykiem określonych chorób. Inne powiązano z długością życia, latami życia w zdrowiu lub wyjątkową długowiecznością.
Większość różnic genetycznych związanych ze starzeniem samodzielnie wywiera jednak bardzo niewielki wpływ.
Badacze mogą więc łączyć informacje o wielu różnicach genetycznych, aby szacować wyższe lub niższe dziedziczne ryzyko określonej choroby lub cechy.
Takie łączne oszacowania nazywa się często wielogenowymi wskaźnikami ryzyka.
Założenie jest proste: zamiast jednej różnicy genetycznej naukowcy analizują wiele z nich jednocześnie.
Metoda ta ma jednak ważne ograniczenia.
Wskaźnik genetyczny nie przewiduje tego, co na pewno wydarzy się u konkretnej osoby. Szacuje prawdopodobieństwo na podstawie wzorców obserwowanych w populacjach.
Może też działać lepiej w jednych populacjach niż w innych, ponieważ wiele dużych badań genetycznych historycznie obejmowało osoby o ograniczonym zróżnicowaniu pochodzenia.
Co najważniejsze, geny są tylko jednym z czynników wpływających na starzenie.
Styl życia, środowisko, opieka medyczna, choroby, zmiany biologiczne i doświadczenia gromadzone przez dziesięciolecia wspólnie kształtują zdrowie.
Dlatego dwie osoby o podobnym ryzyku genetycznym mogą starzeć się zupełnie inaczej.
Wraz z rozwojem badań łączenie informacji z wielu genów może pomagać wcześniej rozpoznawać niektóre zagrożenia i wspierać bardziej spersonalizowaną profilaktykę.
Nie jesteśmy jednak na etapie, na którym test DNA może wiarygodnie powiedzieć, jak dobrze będziemy się starzeć, jak długo zachowamy zdrowie ani jak długo będziemy żyć.
